Mirjam Mensing

Mirjam Mensing is een van de psychiaters van het Psychotraumacentrum en waarnemend geneesheer-directeur bij Reinier van Arkel. Door haar werk staat ze middenin de maatschappij. Wat er in de wereld gebeurt, komt via haar cliënten de spreekkamer binnen.

‘Samen de puzzelstukjes leggen’

“Wat mij aantrekt in de psychiatrie is de voldoening die ik haal uit de behandelrelatie met de cliënt. Samen kijken we naar wat er aan de hand is, hoe we de klachten kunnen begrijpen en wat helpt om deze te verminderen. Al tijdens mijn opleiding ontdekte ik dat ik daar iets in kan betekenen. Een trauma staat vaak aan de basis van iemands klachten en het is een zoektocht hoe je die klachten kunt verlichten. Het is niet alleen protocollair behandelen, maar ook samen de puzzelstukjes leggen. Overigens blijkt uit onderzoek dat cliënten niet altijd ervaren dat ze invloed hebben op hun behandelplan. Dat kan meerdere oorzaken hebben. We werken daar als PTC aan door bijvoorbeeld sterk in te zetten op psycho-educatie. Vanuit mijn kant is de intentie tot samen beslissen over de behandeling er altijd. Ik probeer uit te leggen welke afwegingen ik maak op basis van de informatie die ik heb. Bij elk afrondende behandeling vraag ik expliciet naar verbeterpunten. Wat kan ik en wat kunnen wij als team nog leren?

 

 

‘Ik kan het zelf weer’

Mijn collega-psychiaters en ik zien een groot deel van de cliënten die bij het PTC in behandeling zijn. Voor intakes, voor diagnosestelling, voor medicatiecontrole en bij crises. Als regiebehandelaar sluit ik aan bij de behandelevaluaties. Bij een aantal mensen ben ik betrokken als therapeut, andere cliënten zie ik een paar keer om de medicatie in te stellen. Mijn rol in het behandeltraject is dus voor elke cliënt anders. Dat maakt dat ik voor sommigen zichtbaar ben, voor anderen minder. Ik ben in ieder geval altijd betrokken bij het proces en kijk naar de cliënt en zijn context, niet alleen naar het effect van de medicatie. De goede gesprekken waarna mensen weer een stapje verder kunnen zetten, inspireren mij. Wanneer een cliënt zegt: ‘ik kan het zelf weer, ik heb er vertrouwen in’, dan geeft me dat energie.

Echte teamspeler

Ik ben echt trots op het PTC-team en de deskundigheid van mijn collega’s. Tijdens onze TOP-tijd bijvoorbeeld - het maandelijkse scholingsmoment voor het gehele team - vertellen collega’s over een onderwerp waar ze mee bezig zijn of over een training die ze hebben gevolgd. Onze afdeling blijft zich steeds ontwikkelen, en als echte teamspeler vind ik het fijn samen ergens naar toe te werken. Zo betrekken we het systeem van de cliënt al goed bij de behandeling en leggen we nu steeds meer de focus op andere levensgebieden en herstel van functioneren. Bij het PTC kan ik kritisch kijken naar behandelvormen en sta ik dicht bij de ontwikkelingen in beleid en wetenschappelijk onderzoek. Zelf zet ik me altijd in om verbeterslagen te maken; ik denk mee en stel kritische vragen. Mijn werkervaring in de verschillende gebieden van de psychiatrie en ook in de somatiek neem ik mee. Ik ben echt onderdeel van het team, ik lees me in en verdiep me in wat mijn collega’s doen. Sommige medicatie gaat bijvoorbeeld niet samen met traumabehandeling, daar ben ik extra alert op en dan stel ik samen met de behandelaar een interventie op.

Middenin de maatschappij

Mijn ervaringen in het buitenland hebben me een open blik gegeven, ook buiten het werk. Ik ben me ervan bewust hoe het is om in een andere cultuur te integreren. Op Aruba was ik psychiater, in Mexico deed ik wetenschappelijk onderzoek en ik maakte een maandenlange reis op de motor van de Verenigde Staten naar Argentinië. Ik belandde in situaties waar je normaliter niet in terechtkomt en daardoor leerde ik buiten de gebaande paden te kijken. Deze periodes hebben mijn denkkader verrijkt. Mijn werk maakt dat ik middenin de maatschappij sta. Er zijn namelijk veel factoren die de behandeling beïnvloeden, zoals overheidsmaatregelen of wetgeving. Een voorbeeld is de hoogte van de eigen bijdrage voor de zorgverzekering. Wanneer ik een cliënt vraag goed op zijn lichamelijke gezondheid en gewicht te letten, krijg ik soms het antwoord dat het geld voor een consult bij de diëtiste er niet is. Een ander voorbeeld is corona. Ik zie dat mensen door de beperkende maatregelen meer moeite hebben hun emoties te reguleren. Dan kijken we naar manieren om – binnen de coronaregels - toch die energie kwijt te raken. Zo komt wat er in de wereld gebeurt via mijn cliënten de spreekkamer binnen.”