Bianca van Keulen

Sociaal psychiatrisch verpleegkundige Bianca van Keulen behandelt mensen die zijn vastgelopen door psychotraumatische gebeurtenissen. De omgeving van de cliënt betrekken bij de behandeling is voor haar vanzelfsprekend; zo kunnen verbroken verbindingen worden hersteld en kunnen mensen samen verder.

‘PTSS heb je niet alleen’

“Mijn achtergrond speelt zeker een rol in de reden waarom ik voor dit werk gekozen heb. Met een moeder die in een Jappenkamp gezeten heeft en mijn vrijwilligerswerk in de opvang van vluchtelingen in Bosnië, is het voor mij duidelijk dat ik van betekenis wil zijn in het professioneel hulp bieden aan mensen die getroffen zijn door oorlog en geweld.  

Ik startte bij de Dagbehandeling voor Vluchtelingen - de voorloper van het PTC - en ontwikkelde me van B-verpleegkundige tot sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Tijdens mijn loopbaan kreeg ik steeds de mogelijkheid om verder te groeien en ik heb allerlei opleidingen gedaan.

 

Systemisch werken

Bij het PTC behandel ik mensen die de grip op hun leven zijn kwijtgeraakt vanwege traumagerelateerde klachten. De meeste van mijn cliënten zijn veteranen en politiemensen, daarnaast zie ik vluchtelingen, asielzoekers en mensen met een vroegkinderlijk trauma. Vaak is er sprake van een combinatie van trauma’s. Bij veel cliënten die verwezen worden met een werkgerelateerd trauma, zien we ook traumatische ervaringen vanuit hun jeugd. In het algemeen zijn cliënten heel gemotiveerd om aan de slag te gaan.

Als sociaal psychiatrisch verpleegkundige ben ik gewend om systemisch te werken. Daarmee doel ik op de betrokkenheid van iemands omgeving bij de behandeling, met name de partner en kinderen. Want PTSS heb je niet alleen. Kinderen bijvoorbeeld zijn zo sensitief dat het bij hen ook tot klachten kan leiden. Bij individuele behandelingen vraag ik altijd of de partner erbij mag en wil zijn, daarbij is de wens van de cliënt natuurlijk leidend. We kijken hoe verbroken verbindingen kunnen worden hersteld en hoe mensen samen verder kunnen.

 

 

Variatie in werk

Ik behandel cliënten ambulant, de behandelingen die ik inzet zijn met name EMDRO, imaginaire exposure (IE) en beknopte eclectische psychotherapie (BEPP). Verder maak ik deel uit van het behandelteam van de Specialistische Intensieve Trauma Therapie (SITT) en draai ik al jaren met veel plezier de oriëntatiegroep voor veteranen. Bij de deelnemers van deze groep willen we kennis en inzicht vergroten in de psychopathologie van de klachten, die met hun uitzending samenhangen. We zetten hiervoor voorlichting en educatie in, maar ook een systeemtaxatie en een uitgebreid psychiatrisch onderzoek. Ik werk tevens in het team screening en consultatie van Reinier van Arkel. In dit kleine team screen ik generalistisch maar ik pak zeker ook de verwijzingen voor het PTC op. Deze zijn veelal specifiek als het gaat om de hoogspecialistische hulpvraag. Ook vertegenwoordig ik het PTC in het maandelijkse Regionaal Casuïstiek Overleg geüniformeerden, bedoeld voor het personeel van brandweer, ambulance en politie in de provincies Zeeland, Brabant en Limburg. De variatie in mijn werk ervaar ik als heel prettig.

 

Samen beslissen

Met de cliënt streef ik naar het verminderen en hanteerbaar maken van de klachten, door educatie, stabilisatie en behandeling. Samen stellen we het behandelplan op. Voor de cliënt is het belangrijk dat hij meepraat en beschrijft wat bij hem past; hij is immers medeverantwoordelijk voor het effect van de behandeling. Dit doe ik in het kader van shared decision making oftewel samen beslissen. In dit proces ben ik als professional transparant over de behandelmogelijkheden, ik beloof niets wat ik niet waar kan maken. Ik hoor van cliënten terug, of ik lees het op de kaartjes die ze me sturen, dat ik goed het evenwicht kan vinden tussen professionaliteit en medemenselijkheid. Ik denk dat deze transparantie maakt dat maar zelden mensen tijdens de behandeling uitvallen.

 

Geen dag hetzelfde

Mijn sterke kant ligt in het directe contact, zowel met de cliënten als met de verwijzers. Ik zoek graag de verbinding en heb begrip voor de andere kant van het verhaal.

Voor mijn collega’s fungeer ik vaak als vraagbaak, omdat ik al lange tijd binnen de organisatie werk en bekend ben met de interne sociale kaart. Collega’s kunnen hiervoor bij me aankloppen, maar ook om even te ventileren. Het is belangrijk om je verhaal bij elkaar te kunnen doen.

Mijn toegevoegde waarde voor het PTC ligt denk ik voor een groot deel in de persoon die ik ben. Ik sluit makkelijk aan bij anderen, probeer niet direct te oordelen en denk goed na voordat ik mijn mening geef. Als ik dat doe dan kan die wel weer uitgesproken zijn. Ik houd van de dynamiek en de veerkracht in dit team, geen dag is hetzelfde. Wat ik in het begin van mijn loopbaan voelde, voel ik nog steeds. Ik wil mensen helpen om weer de regie te nemen over hun leven, zonder getergd te worden door hun klachten.”